Δάμνη τζαι μηλιά

Δάμνη τζαι μηλιά μαλλώνει.
~ Δάμν' επήρες μου κλωνάριν.
~ Όχι, μα τον Άϊγ Γιάννην,
εσ σου πήρα γιω κλωνάριν,
ας σου πήρα γιω κλωνάριν,
το ποτάμιν να με πάρη.
να με παίρνει δύσην-δύσην,
νάρτ' αγάς να με φιλήση.
~ Παρά, σγοιον να πης, να γίνη,
κάλλιον να σε φα το φείδιν.
~ Γίνο σου λεγνή μου φείδιν
τζι' έλα δάκκα με στα χείλη,
στολ λαιμόν τζι' εις το τραχήλιν
για να βκ' ακουή στογ κόσμον,
πως αγάπ' εΐνην φείδιν,
πως με δάκκασεσ στα χείλη,
στολ λαιμόν τζαι στο τραχήλιν.

Πηγή: "Κυριάκου Χατζηϊωάννου - Λαογραφικά Κύπρου, 1997"

-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~-~

Η Ελεγκού τζι' ο Γιαννάτζης

Η Ελεγκού τζι' ο Γιάννατζης πάαιννασ στο σκολείον
τζι' έτσι σαν επααίννασιν, τα δκυο αγαπηθήκαν.
Αγάπαν την τζι' αγάπαν τογ γρόνους δεκατεσσάρων
τζαι εις τους δεκατέσσερις στέκει τζι' αναελά της.
"Ούλες οι νιες χαρτώννουνται τζι' ούλες προξολοούνται,
εσού γιατ' εχ χαρτώννεσαι, γιατ' εμ προξολοέσαι;"
Τζαι πολοάται Ελεγκού του Γιάννατζη τζαι λέει.
"Το χάλιν, όπου μ' έκαμες, πκοιος άλλος να με πάρη;
Τηζ ζώνην, όπου μου 'φερες απού το Σαλονίκιν,
διπλήν, τριπλήν τηζ ζώννουμουν τζι' εμείνισκεν τζαι πήχυ,
τωρά μονήν τηζ ζώννουμαι τζαι λείβκουμαι τζαι πήχυ".
Τζαι πολοάται Γιάννατζης της Ελεγκούς τζαι λέει.
"Κατέβα στομ μικρόμ παξέγ, κατέβα στομ μεγάλον,
τζαι δε τζαι τες μικρές μηλιές τζαι 'δε τζαι τες μεγάλες,
απώς αθκιούσιν οι μικρές καλλιόμ που τες μεγάλες.
Κόρη τζαι πε της μάνας σου τρία ρούχα σου κάμη,
το κότσινογ για το σελλίν, τ' άσπρο για το κρεβάτιν,
τζι' έναμ μαντήλιγ γεμενίγ για τες εννιά του γυιου σου".
Τζαι πολοάτ' η Ελεγκού του Γιάννατζη τζαι λέει.
"Παρά να πω της μάνας μου τρία ρούχα μου κάμη,
το κότσινογ για το σελλίν, τ' άσπρογ για το κρεβάτιν,
τζι' έναμ μαντήλιγ γεμενίγ για τες εννιά του γυιου μου,
έχω το για να ψατζευτώ, έχω το να πεθάνω".
~ Κόρη, τζαι θες να ψατζευτής τζαι θέλεις να πεθάνης;
τζαι πκιε της δάφνης το ζουμίν, της αρκολιάς το λάϊν
τζαι βόσεντρασ στην τζεφαλήν τζαι γύρνεις τζαι πεθαίνεις".
Ό,τι της είπεν έκαμεν τζι' ό,τι της παραντζέλλει.
Κατέβησ στομ μικρόμ παξέγ, κατέβησ στομ μεγάλον,
μα είεν τες μικρές μηλιές, μα είεν τες μεγάλες,
μα πως αθκιούσαν οι μικρές καλλιόμ που τες μεγάλες,
ήπκιεν της δάφνης το ζουμίν, της αρκολιάς το λάϊν
τζαι βόσεντρασ στην τζεφαλήν τζαι γύρνει τζαι ποθαίνει.
Επκιάσασιν τζι' επήραν την νεκρήμ πάνω στην τάβλαν,
τζαι έρκετουν τζι' ο Γιάννατζης ίσια που το σκολείον.
Άκουσεν τζείν' τα κλάματα, ετζείνα τα θρηνούρκα.
"Τίνος εν τούν' τα κλάματα, τίνος εν τούτ' η λύπη";
Όσοι τον αγαπούσασιν είπαν τονν εδ δικά σου
τζι' όσοι τον εμισούσασιν είπαν του εδ δικά σου.
Έμπηκεν έσσω φίλησεδ δκυο μμάδκια καμμυμένα
τζαι ταπισών εφίλησεδ δκυο σείλη κοραλλένα.
Ασκόπησεσ στηγ κόξαν του, βρίσκ' αργυρόφ φηκάριν,
τζαι μέσ' στ' αργυροφήκαρον βρίσκ' αργυρόμ μασαίριν,
έσυρεν το στους ουρανούς, στο σέριν του το δέχτην.
"Τζαι τζει που κλαί' η μάνα σου, ας κλαίη τζι' η δική μου,
τζαι τζει που κλαιν τ' αδέρκια σου, ας κλαιν τζαι τα δικά μου".
Έσυρέν το στους ουρανούς, στα σέρκα του το δέχτην,
τζαι ξανασύρνει τ' άλλημ μιάμ, μέσ' στο βλαντζίν τομ μπήχτην.
Επκιάσασιν τζι' εβάλασιν τους κυο τους σε μιαν τάβλαν,
επκιάσασιν τζι' εθάψασιν τους κυο τους σ' έναμ μνήμαν,
τζι εβλάστησεγ γλυκομηλιά, πεύκος τζαι τζυπαρίσσιν.
Δκυο λυερές επήασισ στολ λάκκον να γεμώσουν,
έσσυβκεν ο τζυπάρισσος πάνω στηλ λεμονούλλαν.
Δκυο λυερές ερέξασιν τζι' επήαν να γεμώσουν.
"Δοξάζω σε, γλυκέ Θεέ, που 'σαι στα ψηλωμένα,
ως τζι' εις τημ μαύρηγ γην τα δκυο 'ν' αγαπημένα!"
Τζαι τζείνη που μου τα 'μαθεσ σαμ ποιητής λοάται,
τζείνης πρέπει μακάριση τζι' εμέναν τ' ως πολλά 'τε.

Πηγή: "Κυριάκου Χατζηϊωάννου - Λαογραφικά Κύπρου, 1997"